Budzi ukryty w porannej mgle
uśmiech wysłany w stronę słońca,
które nie zdążyło dotknąć ziemi.
Fruwa z wiatrem wyginając ku niebu
zatopiony w zadumie błękit.
Pąkami jabłoni drży pod skórą,
gotowy rozkwitnąć o świcie,
chociaż nie zna barw,
które przyniesie dzień.
Jest cichy. Ustępuje śpiewom liści,
kamykom, które uczą się chodzić
boso po rosie.
Kiedy nastaje, nawet cień
odpoczywa pod drzewem.
Oczy widzą świat od nowa,
palce chłoną ciepło kory.
a dusza nie potrzebuje mapy —
wie, że już wraca do siebie.
.