Dwa obrazy
W pewnym starym mieście znajdowało się lustro, które nigdy nie kłamało.
Tylko ludzie nie potrafili w nie patrzeć.
Wiszące w złoconej ramie, niezmiennie od trzystu lat, odbijało każdego, kto przed nim stanął. Miało jednak pewną osobliwość, której przez całe stulecia nikt nie zdołał wyjaśnić.
Każdy oglądał w nim siebie przez własne wnętrze.
Kiedyś podeszła do niego piękna kobieta.
Miała oczy pełne światła, delikatne rysy i włosy, w których słońce zostawiało złote nitki.
Przyglądała się sobie długo.
— Gdybym miała mniejszy nos — westchnęła. — I gładsze czoło. A te oczy... Jedno jest chyba trochę mniejsze.
Lustro milczało.
Kobieta poprawiła włosy, zasłoniła szyję i odeszła niezadowolona.
Chwilę później stanął przed nim starszy mężczyzna.
Miał przerzedzone włosy, zaokrąglony brzuch i twarz, na której czas pozostawił wyraźne ślady.
Obejrzał się z profilu, wyprostował plecy i uśmiechnął z uznaniem.
— Całkiem przystojny ze mnie mężczyzna — stwierdził. — A z wiekiem nabieram tylko charakteru.
Lustro nadal milczało.
Tak mijały lata.
Przychodziły kobiety o twarzach godnych portretów, odnajdując w nich niedoskonałości, których nie widział nikt poza nimi.
Przychodzili mężczyźni, którzy w swoich zmarszczkach dostrzegali dojrzałość, w siwiźnie szlachetność, a w zaokrąglonych sylwetkach oznaki dostatku.
Niektórzy byli przekonani, że natura obdarzyła ich wyjątkową urodą, choć natura najwyraźniej miała na ten temat odmienne zdanie.
Bywali jednak i tacy, którzy patrzyli na siebie zupełnie inaczej.
Nie szukali ani urody, ani jej braku. Widzieli twarz człowieka, którego znali od środka. Pamiętali własną dobroć, czułość, odwagę i wszystkie chwile, w których potrafili być dla kogoś światłem.
Ich odbicia miały w sobie coś niezwykłego.
Lustro nie potrafiło tego wyjaśnić.
Pewnej nocy przed lustrem pojawił się czarny kot.
Był stary, miał srebrzyste wąsy i bursztynowe oczy, w których odbijały się rzeczy niewidoczne dla ludzi. Od lat obserwował ich zmagania z własnymi odbiciami, nie zdradzając najmniejszego zainteresowania.
Tym razem jednak owinął ogon wokół łap.
— Musisz być bardzo zmęczone — mruknął do lustra — Tyle twarzy, tyle próżności.
— Nie próżności — odpowiedziało niespodziewanie lustro. — Wyobraźni.
Kot poruszył wąsami.
— A jaka jest różnica?
— Ludzie nie oglądają swoich twarzy. Oglądają to, co o sobie myślą.
— A więc nie widzą prawdy?
— Widzą ją. Tylko nie zawsze potrafią ją rozpoznać.
Kot przez chwilę przyglądał się własnemu odbiciu.
— A ty? Co widzisz?
Lustro po raz pierwszy od trzystu lat zadrżało.
— Nie wiem — szepnęło.
— Dlaczego?
— Bo jesteś pierwszym stworzeniem, które zapytało mnie, co ja widzę.
Kot przymknął bursztynowe oczy.
— Ciekawe — mruknął. — Ludzie przez całe życie szukają siebie w szkle, a ja zawsze wiedziałem, że jestem kotem.
Przeciągnął się leniwie i wskoczył na parapet.
Nazajutrz lustro zniknęło.
Na jego miejscu pozostała pusta złocona rama.
Kobiety podchodziły do niej i poprawiały włosy.
Mężczyźni stawali przed nią, prostowali plecy i uśmiechali się z zadowoleniem.
Tylko pewien starszy pan zatrzymał się na dłużej.
Spojrzał w pustą ramę, po czym odwrócił się do stojącej obok towarzyszącej mu kobiety.
— Pięknie dziś wyglądasz — powiedział.
I wtedy, po raz pierwszy od trzystu lat, w pustej ramie pojawiły się dwa obrazy.
Choć od dawna nie było w niej szkła.
A czarny kot, obserwujący wszystko z parapetu, ziewnął szeroko.
Nigdy nie rozumiał, po co ludziom lustra, skoro mieli siebie nawzajem.

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid037r5baACggUbKphEMpTNj14qa1ZVkxTtaH4CuDzk9TC1Z2drpQaL2hwk74H2m5Nopl&id=61593991082037

ASKINIA POETÓW
rzekł pierwszy do drugiego
czy natura i miłość
są zawsze głównym wątkiem
we wszystkich twoich wierszach
nie masz czasem ochoty
na krwistego befsztyka
szybko upieczonego
na poetyckim ogniu
takie skwierczenie treści
chropawe wulgaryzmy
wyszarpnięcie bebechów
wygarnięcie głównemu
Konstruktorowi świata
za tyle niesprawności
i na pójście na żywioł
z Homo sobiepodobnym
...
rozpasanie jest różne
odrzekł drugi pierwszemu
naturą wiatr porusza
z niejednego kierunku
wygina gibkie trzciny
i unosi wysoko ptaki
czułe na jego dotyk
wznieca też morskie fale
jeśli chodzi o miłość
to jest to continuum
od pierwszego krzyku do
ostatniej wielkiej ciszy
to jaskółka nad oknem
i świerszcz w zimne wieczory
to definicja bez słów
czas zastygły w bursztynie
...
trzeci patrzył na cienie
snujące się przy wyjściu
nie mógł się zdecydować
czy widzi prawdę czy falsz
miał pióro w pogotowiu
sympatyczny atrament
chciał napisać najprostszy
wiersz dla wtajemniczonych
.
Krzysztof Woźniak
.
/Zdjęcie moje/

https://www.facebook.com/groups/cafepoesis/permalink/1110218882002917/

krzyk za ścianą
kruche jest życie jak szkło
głośny dotyk wystarczy
a upada na ziemię w kawałkach
 
jedna chwila
jeden słaby moment w którym
nic nie pozostaje
oprócz rzeki łez
 
fala unosi ludzkie cierpienie
szukające na dnie odpowiedzi
skąd się wzięła okrutna siła
w zdrowym ciele
po co mu cudza śmierć
 
zło zostało unicestwione
lecz to nie przywróci oddechu
ludzi już nie ma
ulicami płynie krew
zapadła głęboka cisza
krzyk schował się za ścianą
 
Autorka Eliza Książczak
Listopad 2026

za: https://www.facebook.com/groups/cafepoesis/posts/1110845995273539/